wiewiórka

Przeglądając stare zdjęcia z wyjazdu do Toskanii zorientowałam się, że nie podzieliłam się z Wami toskańskimi lwami. Postanowiłam to naprawić i zarazem wznowić cykl wiewiórka i lwy . Tak się składa, że i Włosi lubią zdobić  swoje budynki wizerunkami króla zwierząt. Najbardziej rzucającym się w oczy przedmiotem, który ma kształt głowy lwa są kołatki. Bo kołatki są w Toskanii prawie wszędzie, znaczy prawie na każdych drzwiach. Ich uroda powoduje, że człowiek z aparatem posuwa się wzdłuż ulicy tempem ślimaka co rusz przystając i cykając fotkę. Pół biedy jeśli światło jest w porządku i da się zdjęcie zrobić szybko i sprawnie. Często jednak drzwi są w głębokim cieniu co powoduje konieczność zastosowania długiego czasu naświetlania, co dla odmiany skutkuje dziwacznymi pozami przybieranymi w celu "zakotwiczenia" się nieruchomo na czas, np. 1/10 sekundy. No, chyba, że ktoś ma ze sobą statyw, ale ja uznałam noszenie dodatkowych 2,5 kilogramów przy upale 35 stopni za prostą drogę do s...

Dziś za oknem zimno i ponuro. Przypomniała mi się jesienna wizyta w szklarniach Ogrodu Botanicznego w Powsinie. Potężne szklane domu, parne i upalne, pełne tropikalnych roślin i... kotów. Jednego spotkałyśmy u wejścia do kolejnej szklarni, pogrążonego w półletargu, zamyślonego i kiwającego się lekko w takt swoich myśli. Okupował ławkę. Dalej, przy ścieżce w głębi, była następna, wolna. Paprocie wylewały się z rabat, łosie rogi zwisały w licznych ampli. Dalej, nad sadzawką, wrażenie dżungli jeszcze wzrosło. Chciałam posiedziec, poprzyglądac się w spokoju roślinom, lecz niestety, po niedawnym zraszaniu wszystko było mokre i nie było gdzie usiąść. Poza tym w głowie zadzwonił natrętny dzwoneczek, że zraszacze mogą znów się uruchomić... Zielona dżungla. Coś co wydaje się być nierzeczywiste, kiedy patrzy się na śnieg i suche badyle za oknem. W Oliwie też jest ogród botaniczny z palmiarnią, lecz niestety całą zimę jest zamknięty dla zwiedzających. Palmiarnia również, bo wejście do niej jest o...

Dzień dziewiąty – piątek Odsypiamy Florencję i spędzamy leniwy czas na późnym i długim śniadaniu. Później wyjazd do Pontassieve, ostatnie ekspresso w Jolly Caffe, ostatnie zakupy. Dzień przesiąknięty atmosferą pożegnania. Już czujemy gorączkę wyjazdu, myślimy o drobiazgach dla rodziny i pakowaniu. W południe cykady hałasują ostro, w pokoju jest chłodno i tylko przez otwarte drzwi wpadają fale gorąca. Po Południu pojechaliśmy do Rignano po dodatkową saszetkę dla Gatto i na ostatnie lody. Pasticeria Feroci była niestety zamknięta. Wieczorny spacer z ostatnią serią zdjęć z terenu faktorii. słoneczniki i wzgórza Toskanii karczochy i wzgórza Toskanii *** Dzień dziesiąty – sobota 5.00 - pobudka, śniadanie, dopakowanie, sprzątanie 6.43 – wyruszamy 13.40 – stajemy za Bonzano w korku na autostradzie. Sznur samochodów ciągnie się po horyzont, a raczej znika z widocznym w dali tunelu. Ludzie wysiadają, chodzą po autostradzie, jakaś para wyniosła z przyczepy krzesła i rozsiadła się w jej ci...

Dzień ósmy – florencki czwartek Postanowiliśmy pojechać do Florencji pociągiem, a samochód zostawić w fattorii. Pojechaliśmy pociągiem linii regionalnych i po pół godzinie byliśmy na dworcu Firenze S.M.N. (Santa Maria Novelle). Ruszyliśmy w stronę klasztoru i muzeum San Marco, gdzie zamierzałam obejrzeć freski Fra Angelika. Ulice koło dworca były pełne ludzi, samochodów i skuterów. Część w tłumie śpieszy się za własnymi spawami, część, w tym my, rozgląda się oszołomiona lekko szukając według mapy turystycznej azymutu wędrówki. Ludzie biegają między samochodami, krzyczą do siebie, skutery powarkują lawirując po jezdni, samochody warczą, ale jakoś nikt nie trąbi. Wyrywamy się z głównego nurtu i w końcu zagłębiamy się w jedną z bocznych ulic. wąsko. wąsko, wąsko... ciasno, ciasno, ciasno... skutery, skutery, skutery... Po drodze mijamy Galerię Medyceuszy, do której nie wchodzimy, a kawałek dalej Pałac Medyceuszy , który postanawiamy zwiedzić. Malowidła i freski w Palazzo Medici Riccardi s...