Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlam posty z etykietą łupinki absurdu

goście, goście

Dziś w ogrodzie sąsiadów pojawili się wyjątkowi goście. W każdym razie wyjątkowi dla nas, bo o ile na osiedlu widuje się je to jeszcze nigdy nie przyszły tak blisko. Na zdjęciu załapały się tylko pasiaste maluchy, ale łącznie były cztery lochy, dwa zeszłoroczne podrostki, i dużo pasiaczków,  większych i mniejszych. Na zdjęciu te większe, drugi byly o połowę niższe. Całe towarzystwo pożeglowało pod czereśnię sąsiada, której owoce leżały w większości pod drzewem, bo urzędowało  na nim stado szpaków dwa dni temu. Po zjedzeniu tego co pod  drzewem i przeryciu kawałka trawnika całe towarzystwo rozlazło się po okolicy, między innymi do mnie pod siatką - te najmniejsze się przecisnęły - potem znów zebrały się w grupę i poszły sobie tam skąd przyszły. Oczywiście wśród sąsiadów poruszenie, wszyscy podekscytowani na balkonach i w oknach, z telefonami lub aparatami jak ja ;D Haker najpierw zdenerwowany  obserwował je z balkonu, potem poleciał do miski i zażądał jedzeni...

człowiek jak królik - też może mieć czerwone oczko

Nie ma to jak człowiek obudzi się rano zadowolony z życia jak norka i zobaczy w lustrze czerwono-białe oko. Własne. Po dokładnym przyjrzeniu się nie dało się wmówić, że jest zaczerwienione od spania. Przepłukałam solą fizjologiczną i poszłam robić śniadanie w nadziei, że czerwone wchłonie się lub zniknie w jakiś czarodziejski sposób. Guzik, nie zniknęło! Po śniadaniu było tak samo. Westchnęłam i zajrzałam do netu, no i się dowiedziałam, że takie cudo powinien obejrzeć lekarz. nie zwykły tylko lekarz okulista! Ha! Oczywiście, nie mogło wredne oko zczerwienić się w tygodniu, nie! Ono musiało w świąteczną niedzielę, przed nieczynnym poniedziałkiem,  bo tak jest zdecydowanie weselej. Mam super rozrywkowe oko, nie ma co. No to ubrałam się i pojechałam na miasto szukać lekarza okulisty. Najpierw do NOCHu (cudny skrót!) i tam się dowiedziałam, że mam do wyboru albo czekanie na izbie przyjęć szpitala aż dyżurny lekarz z ocznego mnie obejrzy, albo wizytę w Poradni Okulistycznej w drugie...

Skończyłam! Skończyłam!

Skończyłam układać puzzlowe "Irysy" Van Gogh'a. Godzinę temu położyłam ostatni kawałek :) Tym razem nie spieszyłam się, były dni, kiedy kładłam na miejsce jeden kawałek, ale powoli, powoli układanka ułożyła się. Prezentuje się tak: Sprawdziłam wpisy blogowe i wyszło mi, że pierwszy raz układałam te puzzle od października 2009 do marca 2010. Tym razem poszło mi dużo szybciej. Całość jeszcze trochę pocieszy oczy i ... zostanie zsypana do pudełka, schowana do szafy, gdzie będzie czekała na kolejną odsłonę, możliwe, że znów cztery lata ;)

" (...) kobieta z brodą, tłum gapiów ku ekstazie wiodą" ;D

Rodowód mój spod znaku lwa, a w herbie moim wiatry dwa, dziś sługa, jutro jaśnie pan, lecz duch przekory wciąż ten sam, alchemik szczęścia, fałszerz kart, połykasz ognia stryczka wart, szarlatan i zaklinacz wężów, dostawca rogów zacnych mężów, czarodziej tonów, żongler słów, na wozie lub pod wozem znów. Pogromca na arenach świata,  nieustraszony dyplomata, Lecz nie dla sławy ani złota, diabelska sprzyja mi ochota. Wielka sława to żart, książę błazna jest wart, złoto toczy się w krąg z rąk do rąk, z rąk do rąk. Wystarczy magnetyczny wzrok, by wprawić tłum w hipnozy mrok, z trapezu wskoczyć w paszcze lwa, publika gromki aplauz da, bielona gęba budzi śmiech, tańczący słoń zapiera dech, atleta czy kobieta z brodą, tłum gapiów ku ekstazie wiodą , by żyć wystarczy cyrk i chleb by umrzeć garść ołowiu w łeb, Kto wygra na arenach świata, atleta czy tez dyplomata, Lecz nie dla sławy ani złota, diabelska sprzyja mi ochota. Wielka sława to żart, książę błazna jest wart, złoto toczy się...

ku przestrodze... ;)

~~~~~~ Di,  Miriel - życzenia zdrowia i głaski zostały przekazane Bibi, która bardzo za nie dziękuje ;) Aniu - raczej się nie zatruła, bo ona jest bardzo wybredna i nie je niczego na dworze. Zresztą po tej chwilowej niedyspozycji czuje się bardzo dobrze. Swoją droga Bibieńka na prawie 16 lat i właściwie ma prawo od czasu do czasu poczuć się słabo ;)

zima i wioska Shaftesbury w Anglii

Przyszła zima! No, może nie duża tylko maleńka, ale jest. Dziś rano w ogrodzie wyglądało tak:    Chyba czułam, ze w końcu przyjdzie, bo w niedzielę po południu zachciało mi się poukładać puzzle. Układanki to moje zimowe hobby, rok temu układałam Irysy, więc postanowiłam znów sobie jakieś ułożyć. Mam w domu kilka pudełek z puzzlami, lubię takie, gdzie po otworzeniu pudełka wszystkie kawałki zdają się być identyczne. Ku mojej radości w szafce z puzzlami znalazłam takie, jakich jeszcze nie układałam. Kupiłam je kiedyś na wyprzedaży i zapomniałam o nich kompletnie. Teraz z wielką przyjemnością wyciągnęłam swoją planszę do układania i zabrałam się za grzebanie w tysiącu kawałków. Myślę, że do wiosny ułożę :D  ~~~~~~ Pimposhko - też liczę na to, że będzie się dobrze nosił i z każda przymiarką jestem tego coraz bardziej pewna. Niestety, na drutach 3.5 wolno się robi. Miriel - włączyłam sobie powiadomienia o komentarzach, więc żaden komentarz pod starszym wpisem mi nie umk...

Głos z Kanapy

'Allo 'allo, tu Kanapowa Wiewiórka... Tia... nie ma co się okłamywać, w chwili obecnej moje życie toczy się na kanapie. Nie powiem, żeby było mi na niej niewygodnie - człowiek to stworzenie o niesamowitych zdolnościach potrafiący przystosować, jak nie siebie, to miejsce w którym przebywa do własnych potrzeb. Tak więc na kanapie oprócz mnie bytują: laptop, komórka i jej skarpetka oraz  kabel do połączenia z laptopem (może zrobię jakieś zdjęcie, no i trzeba ją ładować), słuchawka telefonu stacjonarnego (żeby mi nie darł się ze stolika), poduszki różnych kształtów i rozmiarów, koc, dwa szale (bo pod kocem może być za gorąco, a bez szali jednak za zimno) osobny na ramiona a inny na nogi, piloty do tv, metalowe przedwojenne pudełko po herbacie zawierające obecnie druty i inne drobiazgi potrzebne do dziergania, robótka i włóczka na nią i, okresowo, dwa koty. Dużo tego, ale wbrew pozorom nie panuje tu zbyt duży Sajgon, może dlatego, że kanapa jest duża. Nie będę robić zdjęcia całośc...

zza foliowych woali

sweet home tea?

Mam w domu malowanie. Trwa od ponad dwóch tygodni i moje nerwy, jaki i siły fizyczne, są na wykończeniu. Ostatnio front robót przeniósł się do kuchni, w rezultacie cała zawartość szafek została wyekspediowana na podłogę w sąsiednim pokoju. Teraz wygląda tam jak w sklepie o szumnej nazwie "Artykuły Pochodzenia Zagranicznego", a w rzeczywistości zawierającego rzeczy pochodzące z niemieckich wystawek. Jedyna różnica to ta, że jest to polska wystawka ;)

politechniczna meduza

Gmach Główny Politechniki Gdańskiej jest zbudowany w stylu zwanym neorenesansem niderlandzkim. Lubię ten gmach, lubiłam tam studiować. Lubiłam i lubię oglądac te wszystkie płaskorzeźby i rozmaite gargulce pousadzane na elewacji. Ale do tej pory nie zwróciłam nigdy uwagi co jest umieszczone nad głównym wejściem. Dopiero kilka dni temu, kiedy akurat napatoczyłam się na PG z aparatem, stanęłam oko w oko z... Gorgoną. Sami popatrzcie, przecież to wyraźnie jej głowa, z wężami we włosach, wytrzeszczonymi, przerażającymi oczami... Zastanawiam się jakaż to myśl przyświecała budowniczym Gmachu Politechniki, że ją tu umieścili. Czyżby mieli nadzieję, że słabe umysły skamienieją ze strachu i nigdy nie przestąpią progów Uczelni?

dlaczego technika lubi facetów

Wiecie co Wam powiem? Powiem Wam, że przedmioty martwe potrafią być wredne. I to bardzo. Pewnie nie odkryłam żadnej Ameryki, sami to dobrze wiecie, niemniej jednak... Wczoraj wieczorem zniknął prąd z gniazdek w całym domu. Sam zniknął. Nikt mu nie pomagał. Zajrzałam do skrzynki rozdzielczej i widzę, że jeden z przełączników jest wyłączony. Czytam opis: wyłącznik różnicowo-prądowy. Ki cholera? Sprawdzam w necie - ów wyłącznik wyskakuje jak jest zagrożenie przebiciem, porażeniem, itp. No dobra. Obeszłam dom, wymieniłam przepalone żarówki, których do tej pory nie chciało mi się wymienić, wróciłam do skrzynki i próbuje załączyć. Guzik, nie da się. Nie muszę Wam chyba mówić, że męża nie ma w domu. Jakby się akurat przydał to go nie ma. Jest na drugim końcu Polski, a ten wredny prąd na pewno to zwąchał. Kapitulując przed wyłącznikiem różnicowo-prądowym zadzwoniłam po Pana Elektryka, który przyszedł po godzinie i bez problemów włączył tą cholerę. Nie wymienił, tylko włączył - zrobił to co ja,...

Uczone Lwy

Ten właśnie lew przysiadł na murze portrierni przy Głównej Bramie prowadzącej na teren Politechniki Gdańskiej. On, i jego lustrzane odbicie, lustrują brać studencką zbliżającą się ku bramie Uczelni. Silne, pazurzaste łapy, bujne grzywy wskazują na silnych, pewnych swej pozycji osobników, a lekko marszczący się nos odsłania potężne kły i powoduje, że niemal słychać głuchy warkot narastający w krtani. Grube tablice trzymane przez lwy są jak tomy wielkiej księgi pełnej wiedzy.

to lubię

" Idących w błota zawiodę lub w gaje, Jadącym konia uskubię; A każdy naklnie, nafuka, nałaje, Tyś pierwszy wyrzekł: to lubię ." A. Mickiewicz "To lubię" Zabawa w "To lubię". Zasady zabawy: 1) podaj kto zaprosił Cię do zabawy. 2) wymień 10 rzeczy, które lubisz. 3 )przekaż nagrodę kolejnym 10 blogerom i poinformuj w komentarzach o tym fakcie. Więc po kolei: ad. 1. Do zabawy zaprosiły mnie abigail i JAgnieszka , za co im serdecznie dziękuję. Abigail z wdziękiem i humorem opisuje codzienne życie swojego zwierzyńca domowego, głównie dwóch pięknych syberyjczyków: Urwisa i Małego (właściwie Denisa, ale i tak wszyscy, wraz z autorka bloga, mówią o nim ":Mały" ) JAgnieszki blog jest pełen haftów i innych cudów, które tworzy z wielka pasją. ad. 2. 1. lubię wstawać, kiedy świeci słońce, może to nawet być dziki letni świt. 2. lubię zapach świeżo skopanej ziemi. 3. lubię gorące drożdżowe ciasto, najlepiej z kruszonką. 4. lubię film "O Angliku, któ...

polska język - trudna język

Przy ladzie w cukierni stanęła kobieta z, określając na oko, dziesięcioletnią córką. - Tylko żebyś była zastanowiona jak przyjdzie na kupowanie - powiedziała zdecydowanie do małej. - Już jestem zastanowiona - odrzekła dziewczynka. - Będę chciała kawałka torta.

Ryczący Lew, Chichoczący Lewek

Następne lwy znalezione, tym razem, we Wrzeszczu. Również na parterowym balkonie starej kamienicy. Gdańsk-Wrzeszcz, ul Batorego 5 Na środku bariery siedzi duży, groźny lew, jedną łapą przytrzymuje tarczę herbową i wydaje z siebie głuchy pomruk. Czoło zmarszczone nieco, sylwetka poddana do przodu, wielka grzywa - straszy. Co prawda nie ryczy całą piersią, niemniej widać, że król się stara. Po jego lewej stronie przysiadł grzecznie o połowę mniejszy lew, właściwie lewek, wyraźnie rozbawiony. Szeroki uśmiech podkreślają zmrużone radośnie oczy - tak, ten lewek chichocze.

Smutne Lwy

Gdańsk lubi lwy. Podtrzymują mu herb na Ratuszu i obserwują go w rozmaitych miejscach. O zwariowanych Lwach z Cheshire już pisałam, a teraz chcę pokazać bezzębne, Smutne Lwy z Oliwy. Dom przy ulicy Poczty Polskiej, duży balkon na parterze. Leżą sobie na barierze, jeden patrzy w kierunku dworca oliwskiego, drugi w stronę wylotu ulicy. Możliwe, że pilnują komunikacji miejskiej - lewy liczy pociągi SKMki, prawy tramwaje na pętli. Dzierżą puste tablice herbowe, a ogony zwisają im smętnie na postumenty. Niestety, nie udało mi się znaleźć informacji o historii tej kamienicy, więc żadnych konkretów - tylko Smutne Lwy.

zakaz...

... wypasania i wyprowadzania jednorożców! Gdańsk-Oliwa, tuż przy pętli tramwajowej

Lwy z Cheshire

Niedawno wybrałam się do Parku Oliwskiego i w rezultacie kręcenia się po alejkach zawędrowałam do Archikatedry Oliwskiej. Była otwarta i wypełniona szkolnymi wycieczkami. Udało mi się jednak tak polawirować między nimi, że dzieciaki nie wchodziły mi w kadr i udało mi się zrobić parę znośnych zdjęć. Pod koniec obejścia ołtarza natknęłam się na coś, co, jak się doczytałam w Wycieczki z Przewodnikiem po Gdańsku jest obeliskiem ku pamięci Georga von Hülsena. Cytuję: "Obelisk z piaskowca wykonany został w 1760 roku przez znanego rzeźbiarza gdańskiego Johanna Heinricha Meissnera. Składa się z sarkofagu, nad którym widnieje herb i popiersie Georga von Hülsena. Napis łaciński na sarkofagu informuje o zasługach zmarłego. Georg von Hülsen był podkomorzym króla polskiego Augusta II Mocnego. Pod koniec życia przekazał majątek synom i zamieszkał w Gdańsku. Zmarł w 1737 roku. Obelisk ufundowali jego synowie Georg i Johann von Hülsen, Georg był biskupem smoleńskim a je...

lwi pyszczek

U Miriel, na blogu Ame to umi , znalazłam sympatyczna zabawę "Jakim kwiatem jesteś?" Wyszło, że jestem lwią paszczą! Ha, ha! I am a Snapdragon What Flower Are You? "Mischief is your middle name, but your first is friend. You are quite the prankster that loves to make other people laugh." A jakimi kwiatami Wy jesteście?