Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlam posty z etykietą wiewiórka o książkach

podsumowanie roku

Trochę się z tym spóźniłam, ale nie dużo. Na polu robótkowym sprawiłam się całkiem dobrze - 50 zaczętych i ukończonych projektów. Na zbiorczym, zdjęciu zmieściło się 46, bo pozostałym czterem nie dałam rady zrobić zdjęcia. Zbyt szybko powędrowały do nowych właścicieli. Ogólnie "do ludzi"(znaczy do rodziny i znajomych) poszły trzydzieści cztery moje dzieła. Patrząc na to zestawienie dochodzę do wniosku, że mogłabym ograniczyć małe formy (chusty, szaliki, mitenki) na rzecz dużych, t.j. swetrów. Postaram się wziąć to pod uwagę w tym roku. Książkowo. W czasie ubiegłego roku poznałam 84 książki, z czego 27 wysłuchałam, a 57 przeczytałam. Uważam to za całkiem przyzwoity wynik zwłaszcza, że czas który mogłam poświęcić na ich czytanie, dzieliłam na dzierganie i przeglądanie netu. Dodatkowo założyłam na początku roku, że nie będę wracać do znanym książek, że wszystkie przeczytane mają być nowe, nieznane wcześnie, co udało mi się wypełnić w stu procentach. Za to nie udało mi si...

co teraz robię?

Siedzę w ogrodzie. Słońce świeci, nie jest ani za gorąco ani za zimno - wprost idealnie. Z przyjemnością kontempluję takie widoki: No więc, jak już przytachałam sobie swoje turkusowe vaio razem z kłębem kabli ( lapek wchodzi w wiek średni i zdecydowanie woli być podłączony do stałego źródła zasilania, a  nie do głupich baterii ;)), to pozostały już same przyjemności. Oba koty porzuciły podkrzakowe kryjówki i obdarzyły mnie swoją uwaga. Uwaga Hakera była jak najbardziej interesowna, wyczuł bowiem uwodzicielski aromat wanilii i kokosa. Wskoczył na krzesło tuż obok mnie żeby nie uszło czasem mojej uwadze, że on też ma ochotę na coś dobrego. Chudy nie zniża się do jedzenia ciasta - jego pojawienie się miało charakter jak najbardziej towarzyski. Opychaliśmy się więc z Hakerem boskim rabarbarowym crumble z kokosową kruszonką zrobionego według przepisu Bei . Cudowne, idealne połączenie kwaskowatości i słodyczy, miękkości owoców i chrupkości kruszonki. Do tego jeszcze ciepłe......

100 książek

Znalazłam na blogu maknety zabawę, która mi się spodobała, więc ją pożyczyłam. Może ktoś jeszcze ma ochotę się w niż zabawić? Instrukcja obsługi: 1. Pogrub te tytuły, które przeczytałeś/-łaś. 2. Użyj kursywy przy tych, które masz zamiar przeczytać. 3. Wykreśl te tytuły, których nie masz zamiaru czytać, albo byłaś/-łeś zmuszona/-y przeczytać za czasów szkolnych i je znienawidziłaś/-łeś. 4. Umieść to na blogu. 100 książek, które trzeba przeczytać - wg BBC 1. Duma i uprzedzenie – Jane Austen 2. Władca Pierścieni – JRR Tolkien 3. Jane Eyre – Charlotte Bronte 4. Seria o Harrym Potterze – JK Rowling 5. Zabić drozdad – Harper Lee 6. Biblia 7. Wichrowe Wzgórza – Emily Bronte 8. Rok 1984 – George Orwell 9. Mroczne materie (seria) – Philip Pullman 10. Wielkie nadzieje – Charles Dickens 11. Małe kobietki – Louisa M Alcott 12. Tessa D’Urberville – Thomas Hardy 13. Paragraf 22 – Joseph Heller 14. Dzieła zebrane Szekspira 15. Rebeka – Daphne Du Maurier 16. Hobbit – JRR Tolkien 17. Birdsong – Sebas...

Śniadanie u Tiffany'ego, podwójnie

Jakiś czas temu wpadłam w księgarni na opowiadania Capote Truman'a. W zbiorku było "Śniadanie u Tiffany'ego", więc nie ulegało wątpliwości, że kupię tę książkę. Byłam ciekawa. Ciekawa opowiadania, bo zarówno o nim, jak i o filmie z Audrey Hepburn, słyszałam, znam fotosy z tego filmu, ale jakoś nigdy nie miałam okazji go obejrzeć. Opowiadanie przeczytałam jakieś pół roku temu. Czy się podobało? Owszem. Lubię nastrój opowiadań z tego okresu. Ameryka, ale jakaś spokojniejsza niż obecnie pokazywana, Nowy York już nie zasypiający nocą, ale jeszcze pusty wczesnym świtem. Wczoraj trafiłam w sklepie na film "Śniadanie u Tiffany'ego". Klasyka. Kupiłam. Obejrzałam. Wczoraj raz, dziś drugi raz i jeszcze pół, i pojedynczy fragment... Rany, nie na darmo został okrzyknięty klasyką gatunku. I pomyśleć, że straciłam tyle czasu nie znając go, ale jakie to szczęście, że już go znam. Film, który na zakończenie wycisnął mi łzy z oczu, łzy wzruszenia i ciepły uśmiech na sam...

przedsmak

" W lipcu najwyższą terasą władają zastępy wielkich słoneczników, moja osobista orkiestra o płomiennych twarzach. W sierpniu pochylają głowy jak zbyt liczne, przerdzewiałe sitka pryszniców. Wtedy pojawiają się bażanty. Skąd wiedzą? Ucztują do syta, ich zdławione okrzyki w tym czasie obżarstwa przywodzą na myśl odgłosy dobiegające z warsztatu samochodowego. " Frances Mayes " Codzienność w Toskanii " Uwielbiam takie żonglowanie słowami. Porównania niecodzienne, w pierwszym momencie zdumiewające, lecz już w następnym jakże trafne. Bardzo lubię prozę pani Mayes, czytając ją widzę, słyszę i czuję, niemal namacalne piękno Toskanii, jej pofalowane wzgórza, smukłe cyprysy, głosy, wonie i smaki... Za trzy tygodnie będę już mogła sama przekonać się, czy jest ona taka urocza jak ją opisują. Jadę do Toskanii!

una bella giornata

Buon giorno, una bella giornata* czyta się miękko i radośnie. Słoneczne dni wypełnione zapachami i smakami. Pochwała prostoty życia i kuchni włoskiej - "Bella Toskania" F. Mayes to przyjemna lektura, która może zaszczepić jeśli nie miłość, to na pewno ciekawość do Toskanii. Umiejętnie przeplecione ze sobą fragmenty osobiste i opisy różnych regionów Italii sprawiają, ze lektura nie tylko nie nuży, ale sprawia, że chcemy wiedzieć więcej. Lub może nawet więcej zobaczyć. Zabytki, muzea, senne miasteczka z kościołami wypełnionymi sztuką tak wszechobecna, ze oddycha się nią bez przerwy prawie. A wszystko to przeplecione przepisami na różne smaczności rodem prosto z Italii, niezbyt wymyślne, dostępne dla każdego chętnego do spróbowania swych sił. Pasta al limone, risotto primavera, orecchiette z zieleniną - nazwy te brzmią w moich uszach jak zaklęcia. Prozę pani Mayes czyta się łatwo i przyjemnie w przyjemny sposób przyswajając masę wiadomości na temat win, zabytków, zwyczajów i ...

Portret damy

"Madame Merle wyraziła kiedyś pogląd, że przyjaźń, jeżeli nie wzrasta, zaczyna natychmiast maleć i nie ma momentu równowagi między potęgowaniem się a słabnięciem sympatii. Innymi słowy, uczucie nie może być statyczne - musi zmieniać się w jednym lub drugim kierunku." H.James " Portret Damy " Lubię dziewiętnastowieczne powieści. Lubię czytać o ludziach, którzy zastanawiali się nad swoim życiem, nad kolejnym krokiem w nim czynionym, którzy nie mówili zbyt dużo, a jeśli już, to było to warte słuchania. Ich słowo miało swoją wagę, wypowiedzi były przemyślane, a poglądy wygłaszane po gruntownym upewnieniu się, że są świadomym wyborem. Wszak odwoływali się do nich nawet po kilku latach, przytaczali swe słowa, a one nie traciły na wartości. Proza Henry'ego James'a jest właśnie o takich ludziach. Bohaterowie jego powieści starają się żyć świadomie, analizując otaczający ich świat i swoje miejsca na nim. Jeśli popełniają błędy to potem ponoszą ich konsekwencje bez ...

fobia i holizm - do wyboru do koloru

Życie i rozsądek zmusiły mnie do zrobienia "ubraniowych" zakupów. Wprawiwszy się kilkudniowymi medytacjami w stan nirwany wyruszyłam dziś na rajd po sklepach. Szukałam spodni. Nie będę opisywać jak to było po kolei. Dość, że kupiłam jedną parę, a niesiona na fali wzbogaciłam się również o mięciutki szlafrok w przepysznym, czekoladowym kolorze. Mimo docenienia urody szlafroczka zakupy sprawiły mi mała przyjemność. Ani chybi jestem zakupofobiczką. Na bank! Po tym wszystkich, z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku, weszłam do księgarni... Taaak... przeżeglowałam między regałami, zatrzymałam się to tu to tam, odetchnęłam głębiej i... złapałam się na tym, że dopiero tu całe napięcie i nerwy gdzieś zniknęły. Księgarnia to miejsce, gdzie czuję się pewnie, doskonale wiem co chcę czy czego nie chcę kupić, co mi pasuje a co nie. Przebywanie w tym miejscu jest zawsze przyjemne, nigdy nie wiąże się z dylematami, niechęcią czy niesmakiem. Może to dlatego, że w księgarni nie ma luster? ...

czarownice

Oj, moja słaba silna wola - na nic się zdały deklaracje o niekupowaniu nowych książek. Kiedy kilka dni temu natknęłam się na "Czarownice z Eastwick" J. Updike'a i na drugą część pt "Wdowy z Eastwick" - kupiłam obie bez większego namysłu. Znam dobrze film "Czarownice z Eastwick", lubię go, może nie tyle dla fabuły co dla występujących w nim aktorów. W każdym razie ciekawiło mnie, ile książki zawarto w filmie. No cóż... raczej niezbyt dużo. Kiedy już przestałam doszukiwać się powiązań książka-film, lektura stała się o wiele przyjemniejsza. J.Updike w doskonały sposób opisuje niuanse stosunków międzyludzkich w małomiasteczkowej scenerii i opisuje, bardzo zgrabnie, meandry kobiecej psychiki. Momentami czytanie o rzucanych na kartach książki urokach przyprawiało mnie, nie, nie o dreszcz, ale o pewien niepokój, czy aby czytając "nie wywołam" czegoś. Irracjonalne uczucie. "A wszystko przez powietrze Eastwick, które napełniało kobiety magiczn...

Lodowy ogród

Przeczytałam trzeci tom "Pana Lodowego Ogrodu" J. Grzędowicza. Jakieś wrażenia? - Tak, są nawet dwa: po pierwsze - zaczynało mi się jak po grudzie, jakoś nie mogłam wejść w atmosferę książki, może dlatego, że tyle czasu upłyneło od poprzedniego tomu? W każdym razie gdzieś za połową było już całkiem fajnie. Po drugie - zakończenie. Tak się nie robi, panie Jarosławie. Kto to widział ucinać tom książki jak brazylijską telenowelę lub sesję rpg? Nieładnie. Śledząc postęp wydarzeń w opowieści zaczynam się obawiać, że nie skończy się na jeszcze jednym tomie i wcale mi się to nie podoba. Lubię grube książki, ale lubię też, jak mają jakieś określone z góry ramy. Wolę wiedzieć, czy dana rzecz składa się z dwóch czy z dziesięciu tomów - nie cierpię, kiedy dowiaduję się o istnieniu następnej części, kiedy właśnie kończę poprzednią, a moja wiedza nie pochodzi z informacji odautorskiej, tylko ze zdekapitowanej treści. Ogólnie rzecz biorąc coraz mniej mnie obchodzi jak skończą się przygod...

na półce, w kolejce...

... czekają na mnie książki. Zrobiłam przegląd tych, które kupiłam lub dostałam ostatnimi czasy i teraz czekają na półce bym je przeczytała. Okazało się, że jest ich trzynaście, więc ogłosiłam sobie embargo na kupowanie nowych książek, póki nie przeczytam tych. Ciekawe, czy wytrzymam ;) Czekają więc na mnie: J.R.R.Tolkien "Legenda o Sigurdzie i Gudrun" *** Lion Feuchtwanger "Lisy w Winnicy" tom 1 i 2 *** Doris Lessing "Złoty notes" *** Henry James "Portret Damy" *** Jarosław Grzędowicz "Pan Lodowego Ogrodu" t.3 *** Mark Twain "Życie na Missisipi" *** Mark Twain "Pod gołym niebem" *** M. Kunda, A.Fiedoruk, A.Zrzycki "Księga Chleba" *** Ann Thwaite "A.A.Milne. Jego życie." *** C.S.Lewis "Listy starego diabła do młodego" *** Isaac Asimow "Foundation" *** Wiktor Borisowicz Szkłowski "Lew Tołstoj. Biografia"

rzeźba życia

"Dostrzegał zmianę, chociażby przez porównanie pamięci swoich zamierzeń.(...) Zresztą dokładnie w ten sposób wygląda to u prawie wszystkich ludzi. Z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc, z roku na rok, od Formy do Formy, narzucanych z przemieszania Form zewnętrznych, cudzych... Aż może przyjdzie taki moment w starości, albo i już na łożu śmierci, gdy spojrzawszy wstecz, ujrzymy skończony kształt naszego życia i dopiero zaskoczy nas ta figura: co za maszkara, co za bohomaz, bryła chaosu i przypadku, bez sensu, bez celu, bez znaczenia, bez piękna." Jacek Dukaj " Inne Pieśni "

forma

"Charakter rodzi się z wypracowanych nawyków. Kogokolwiek byś nie udawał, byle wystarczająco konsekwentnie, tym się w końcu staniesz. To odróżnia nas od zwierząt i istot niższych, ich Forma pochodzi zawsze z zewnątrz, same nie są w stanie się zmienić." Jacek Dukaj " Inne Pieśni "

pan Mate, Samochwała

W zeszłym roku przeczytałam książkę "Pod słońcem Toskanii" F. Mayes i byłam nią zachwycona. Później spotkałam się z opinią, że warto też przeczytać książki Ferenc'a Mate o Toskanii. Skusiłam się. Mocno się skusiłam, bo od razu kupiłam zamiast pożyczyć z biblioteki. I jak to mówią "co nagle to po diable". Zaczęłam czytanie od "Winnicy w Toskanii". I myślę, że jednak nie skończę, mimo, że przebrnęłam z uporem przez ponad 200 stron i do końca zostało mi bardzo niewiele. Ale już nie zdzierżę. Pan Mate, Węgier, jak to podkreśla przy byle okazji, jest wyjątkowym samochwałą i niestety, nie umie pisać o tym z wdziękiem. Czytając książkę, odnosi się wrażenie, że cała ludzka populacja dzieli się na przyjaciół pana Mate i resztę, którą jest zbiorowisko niewydarzonych palantów. Przyjaciele to osoby wyjątkowe, wysoko postawione, a jeśli akurat nie, to okazują się być świetnymi fachowcami obdarowanymi darem bożym w dziedzinie jaką się akurat zajmują. I wszyscy oni z...

konfitury Kitty Lewin

"Na tarasie zebrało się całe niewieście towarzystwo. (...) dnia tego smażono tam konfitury według metody, która dla Agafii Michajłowny była czymś nowym. Nie dodawano mianowicie do jagód wody. (..) Twarz Agafii była rozpalona i zbolała, włosy potargane; chudymi, obnażonymi po łokcie rękoma kołysała w kółko nad fajerką miedniczkę i chmurnie patrzyła na maliny, pragnąc z całej duszy, by się zgalaretowały, a nie usmażyły. Księżna, czując że gniew Agafii w nią musi być wymierzony, jako w główną doradczynię w sprawie smażenia malin, starała się udawać, że zajęta jest czym innym i że się konfiturą nie interesuje; rozmawiała na inny temat, ale z ukosa raz po raz rzucała okiem na fajerkę. - Ja zawsze kupuję dziewczętom suknie na wyprzedażach - ciągnęła dalej zaczętą rozmowę. - Czyby teraz nie zszumować, moje serce? - wtrąciła zwracając się do Agafii Michajłowny. (...) - Ja to zrobię - powiedziała zrywając się Dolly i poczęła delikatnie przesuwać łyżkę po spienionym cukrze. Aby odczepić pr...

gryząca książka

"Too-tiki dalej szła w stronę doliny. Po drodze spotkała wiewiórkę z pięknym ogonem. - Wieczorem siedź w domu, bo nadchodzi wielki mróz - ostrzegała ją. - Dobrze, dobrze - odpowiedziała wiewiórka. - Czy nie widziałaś przypadkiem szyszki, którą gdzieś tu schowałam? - Nie - odrzekła Too-tiki. - Ale obiecaj, że nie zapomnisz, co ci powiedziałam. Siedź w domu, kiedy zmierzch zapadnie. To ważne. Wiewiórka z roztargnieniem kiwnęła głową." Tove Jansson "Zima Muminków" Wiewiórka kocha szyszki, a ja książki o owych wiewiórkowych szyszkach. Właśnie, w ramach dogadzania samej sobie, wzbogaciłam się o jedną z nich. Kupiłam "Nigella gryzie" Nigelli Lawson. Czekają mnie teraz miłe godziny spędzone na przeglądaniu tej książki, zachwycaniu się świetnymi zdjęciami, no i te spędzone w kuchni, kiedy będę wprowadzała w życie wybrane kulinarne cudeńka.